Na celowniku ABW znaleźli się dziennikarze „Rzeczpospolitej”, „Dziennika”, TVP i „Gazety Polskiej”. Funkcjonariusze ABW sami składają zawiadomienia do prokuratury o ujawnieniu tajemnicy państwowej przez media bądź też na zlecenie śledczych tropią źródła informacji dziennikarzy.

Niezależnie od działań wobec mediów ABW chce zgromadzić dane dotyczące innych obszarów. Nie jest to nic dziwnego, biorąc pod uwagę wcześniejsze inicjatywy Krzysztofa Bondaryka.

Przyjaciel Brochwicza

Krzysztof Bondaryk karierę w Urzędzie Ochrony Państwa zawdzięcza swojemu przyjacielowi Wojciechowi Brochwiczowi, z którym poznał się w latach 80. w Białymstoku. Bondaryk był nauczycielem historii, a Brochwicz pracował tam jako sekretarz ds. kształcenia ideologicznego i propagandy zarządu wojewódzkiego ZSMP. Wiadomo, że działalność Brochwicza była dokumentowana przez SB, jednak znajdujące się w Białymstoku materiały na jego temat zostały zniszczone na przełomie lat 1989 i 1990. 

Wojciech Brochwicz w 1990 r. zarekomendował Bondaryka Andrzejowi Milczanowskiemu, ówczesnemu szefowi UOP. Dzięki temu Krzysztof Bondaryk został przełożonym białostockiej delegatury UOP.

Według byłych funkcjonariuszy UOP, faktycznym szefem białostockiej delegatury był Jan Borawski, były funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa, który miał występować w materiałach dotyczących Wojciecha Brochwicza.

W 1996 r. Jan Borawski został szefem białostockiej delegatury UOP po odwołaniu Krzysztofa Bondaryka przez Andrzeja Kapkowskiego, szefa UOP w ówczesnym rządzie SLD.

Według nieoficjalnych informacji, będąc w UOP, Krzysztof Bondaryk sporządził – podobno na potrzeby kontrwywiadu – rejestr osób, które miały handlowe i prywatne kontakty na terenie byłych krajów ZSRR, a w szczególności na Białorusi, i które miały współpracować z KGB. Także według nieoficjalnych informacji sporządzona przez Bondaryka lista nigdy nie trafiła do kontrwywiadu UOP.

Po raz kolejny Wojciech Brochwicz pomógł Bondarykowi, rekomendując go Januszowi Tomaszewskiemu, ministrowi spraw wewnętrznych i administracji w rządzie AWS, najpierw na stanowisko dyrektora Departamentu Nadzoru i Kontroli, a później na stanowisko wiceministra.

Po powstaniu w styczniu 2001 r. Platformy Obywatelskiej Krzysztof Bondaryk wszedł do Zarządu Krajowego PO, a Wojciech Brochwicz został ekspertem i członkiem Rady Programowej PO. 

Nazwiska Bondaryka i Brochwicza po raz kolejny pojawiły się w 2005 r., kiedy w czasie kampanii prezydenckiej wybuchła tzw. sprawa Jaruckiej (byłej asystentki Włodzimierza Cimoszewicza), którą zajmowała się komisja śledcza ds. PKN Orlen i która ostatecznie doprowadziła do rezygnacji Włodzimierza Cimoszewicza z prezydenckiego wyścigu.