Wieloletni publicysta „Gazety Wyborczej” Michał Cichy w wywiadzie dla „Dziennika” nazwał czołowych dziennikarzy „GW”, Agnieszkę Kubik i Pawła Smoleńskiego, cynglami. Cichy w kompletnie niespodziewanym i nietypowym dla michnikowych żurnalistów przypływie szczerości wyznał, że cyngle mieli za zadanie walczyć z wszystkimi, z których Michnik uznał za swoich wrogów.

No cóż, jeśli obejrzymy Chłopców z ferajny czy Ojca chrzestnego, albo przeczytamy biografię Josepha Bonanno czy Ala Capone, to z pewnością przekonamy się, że posiadanie na swojej liście plac cyngli jest konieczne do zaprowadzania porządku w mieście.  

Ostatnie wydarzenia związane z pozbawianiem pracy niepoprawnie myślących dziennikarzy z mediów publicznych jest więc kolejną misją cyngli, którzy z dziennikarską luparą (sycylijską dubeltówką bez lufy) w rękach odstrzeliwują kolejnych, którzy nie chcieli być penititi. czyli skruszonymi. Omerta (zmowa milczenia) musi być przecież zachowana za wszelką cenę, by uomo d'onore (czyli ludzie honoru jak Kiszczak i Jaruzel) nie byli przez „nieświętych gówniarzy” pod żadnym pozorem krytykowani. 

„Gazeta Wyborcza” przeprowadziła więc bezpardonowy atak na Krzysztofa Skowrońskiego, który jako dyrektor III programu Polskiego Radia, uczynił tę rozgłośnię na powrót radiem dla inteligentów. Nie pomógł protest kilku tysięcy ludzi, którzy podpisali się pod listem, zainicjowanym notabene przez redaktora naczelnego „Playboya” Marcina Mellera - człowieka, który przecież z prawicą nic wspólnego nie ma.  

Ważne, że (jak powiedział nieoceniony autorytet: Jacek Żakowski) Skowroński był mianowany w mediach przez PiS. I to wystarczy, bo przecież nie kwalifikacje są ważne, a pocałunek śmierci prezesa Kaczyńskiego, który dla „rodziny” stał się obrzydliwszy niż pocałunek poddanych czerwonemu Kremlowi okupantów, wciąż widoczny na policzkach niektórych gwiazd żurnalistyki. 

Po Skowrońskim lupara skierowana została w innych, którzy nie podzielają oddania dla Capo dei capi, czyli szefa wszystkich szefów. Otóż famiglia postanowiła odstrzelić z I programu Polskiego Radia naczelnego „Gazety Polskiej” Tomasza Sakiewicza oraz Rafała Ziemkiewicza. Głównym zarzutem, wysuniętym przez cyngli wobec tych dziennikarzy, było to, że Sakiewicz i Ziemkiewicz nie lubią „Gazety Wyborczej” i są za lustracją. Autorzy nie starali się już nawet wysilać na tradycyjne rozważania o pluralizmie mediów, obiektywizmie etc. Szef radiowej „Jedynki” Wincenty Pipka zrobił po prostu to, co każdy cywilizowany człowiek po prostu zrobić musiał - i pozbył się ludzi uznanych przez „salon” za heretyków [z ostatniej chwili: Pipka zadecydował, że Tomasz Sakiewicz i Rafał Ziemkiewicz pozostaną, ale nie będą prowadzącymi, lecz gośćmi audycji w tym samym paśmie, w którym prowadzili program]. 

Czy Ziemkiewicz z Sakiewiczem byli rzeczywiście winni „lizusostwa Kaczorom” - jak mawia marszałek Niesiołowski? I czy ma to w ogóle znaczenie? 

Michael Corleone mówił: „Dziś załatwiam wszystkie sprawy rodziny, więc nie mów mi, że jesteś niewinny, Carlo”. Sprawy Rodziny są dziś w mediach publicznych załatwiane przez wyjątkowo jednomyślny sojusz Ligi Polskich Rodzin (nomen omen), Samoobrony i „Gazety Wyborczej”. 

No cóż, w końcu sprawdza się stara maksyma, że zadowolenie na twarzy Michnika jest najlepszą polisą ubezpieczeniową na świecie. Ja więc zdziwiony nie jestem, że vendetta musiała być przez rodzinę zaprowadzona. Nie na darmo Corleone twierdził, iż „zemsta to taka potrawa, która najlepiej smakuje na zimno”.

Łukasz Adamski

Autor jest publicystą "Frondy"