Kilka tygodni temu historia najmłodszego ojca świata była na czołówkach wszystkich gazet. Czytelnicy i telewidzowie ubolewali nad jego losem i w trosce o jego dobro zastanawiali się, jak ten mały chłopiej poradzi sobie z tak wielką odpowiedzialnością.

Odpowiedź jest prosta: nie poradzi, bo to jeszcze dziecko. Do podobnego przypadku doszło również w Polsce. Dwa dni temu 13-latka w krakowskim szpitalu urodziła synka. 

Jednak w tym przypadku media zastanawiają się, ile lat ma ojciec dziecka i czy na pewno pójdzie do więzienia (polskie prawo zabrania kontaktów seksualnych z osobami poniżej 15 roku życia). W tych dwóch sytuacjach brakuje dyskusji nad sprawą najistotniejszą – dlaczego tak się stało? Dlaczego dzieci, zamiast bawić się w berka, trafiają na salę położniczą? Czy młodzież nie ma już innych sposobów na wolny czas, jak tylko płodzić dzieci? 

Miłość tłumaczy wszystko

Beata jest szczupłą, niewysoką blondynką o urodzie dziecka. Ma dopiero 15 lat i 5-miesięczną córeczkę Joasię. Jak sama przyznaje, jest to dziecko z miłości. Beata wychowała się w domu pozbawionym uczuć ze strony rodziców. Ze wszystkimi problemami zawsze była sama, z nikim nie chciała rozmawiać. Czuła się nierozumiana i odrzucona.

Najwięcej kłopotu miała z ojcem, który czepiał się jej o wszystko: nie taki wygląd i złe stopnie. Cały dzień pracował na budowie, a gdy spędzał czas w domu, każda rozmowa kończyła się na krzyku i trzaskaniu drzwiami. "Byłam ciągle krytykowana. Za oceny, za to jak wyglądam, nawet za to, jak trzymam widelec, jedząc obiad" - opowiada poruszona. Cokolwiek by zrobiła, było złe. Daremnie szukała wsparcia u swojej mamy. Gdy próbowała porozmawiać, słyszała: "to twój ojciec i masz się go słuchać". 

W tym czasie poczucie bezpieczeństwa i potrzebę bycia kochaną zapewniał jej chłopak - Adam, zdecydowanie od niej starszy o kilka lat. Spotykali się już ponad pół roku. "Najwyższy czas, abyśmy byli bliżej siebie - powiedział - To tylko wzmocni nasz związek". Przez długi czas nie chciała o tym rozmawiać. Bała się. W końcu dała się namówić i zrobiła to "z miłości". Beata długo ukrywała ciążę przed rodzicami. Przez cały czas liczyła na swojego chłopaka. "Nie ma problemu, jakoś sobie poradzimy" – odpowiedział na wieść, że zostanie ojcem. Od tamtej pory już się nie pokazał.

W 3. miesiącu ciąży zdobyła się na odwagę, powiedziała o wszystkim rodzicom. Ojciec uderzył ją w twarz. "Do jutra ma ciebie tu nie być" - krzyczał. Matka nawet na nią nie spojrzała. Beata spakowała najpotrzebniejsze rzeczy i wyszła z domu. Zatrzymała się u babci, która mieszkała sama w małej kawalerce. 

Musiała zrezygnować ze szkoły. Nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić. "Musisz jakoś żyć, moje dziecko" - mówiła jej babcia. Zgłosiła się do ośrodka pomocy społecznej, gdzie otrzymała pomoc materialną. Tam również podpowiedzieli jej, aby szukała wsparcia w domach dla samotnych matek. "Mam wspaniałą córeczkę. Dam jej wszystko to, czego mi brakowała" - mówi. Choć od porodu minęło już sporo czasu, jej rodzice nadal się nie odezwali.