Premier sporego państwa środkowoeuropejskiego wzywa swego ministra skarbu i razem lecą samolotem do Francji. W willi pod Niceą przyjmuje ich premier bardzo bogatej arabskiej monarchii absolutnej. 

Wizyta jest nieoficjalna. Obaj premierzy i minister zasiadają przy wspólnym stole. Rozmawiają o interesach, m.in. o sprzedaży aktywów dużych nadbałtyckich stoczni. 

Przy drugim stole, nieco oddalonym od głównego, dyskutują doradcy. Wśród nich pewien handlarz bronią... 

Ta opowieść wygląda jak sceny z sensacyjnego filmu political fiction. Ale to nie fikcja. 

Spotkanie premiera Donalda Tuska z premierem Kataru – szejkiem Hamadem Bin Jassim Bin Jabr Al Thanim, członkiem rodziny panującego emira – odbyło się, choć w Polsce jego szczegóły z niewyjaśnionych powodów trzymane są w tajemnicy. 

Dziennikarze zmuszeni są do bazowania na szczątkowych informacjach. Wiadomo, że w rozmowie z Katarczykami Tuskowi zależało na wyjaśnieniu powodów zwłoki zapłaty za aktywa stoczni w Szczecinie i Gdyni. Zarejestrowany na Antylach Holenderskich nieznany fundusz inwestycyjny (Stichting Particulier Fonds Greenrights) miał kupić aktywa, korzystając z kredytu katarskiego banku inwestycyjnego QInvest. A jeden z synów premiera al-Thani jest właśnie dyrektorem QInvest, który miał udzielić kredytu antylskiemu funduszowi. 

Donald Tusk tak relacjonuje przebieg zdarzeń: – W Paryżu (!) spotkałem się z panem premierem Kataru, to jest znaczące spotkanie. Ale nie z powodu sprawy stoczni. Zostałem przez stronę katarską zaproszony. To duże wyróżnienie. Katar jest zainteresowany i gotowy do wieloletniej, strategicznej współpracy. Do zaangażowania miliardów dolarów. Mało jest krajów, które są przez Katar brane pod uwagę. Pod koniec bardzo życzliwego spotkania jednak podjąłem temat stoczni. Otrzymałem zapewnienie wsparcia, chociaż to nie rząd Kataru jest stroną w tej transakcji. To jest partner prywatny – podkreśla Tusk.

El-Assir, handlarz z „Marbelli” 

Oficjalnie nie wiadomo, kto kryje się za owym „partnerem prywatnym” – ledwo utworzonym funduszem, który miał nabyć stocznie. Według naszych rozmówców, związanych z polskimi specsłużbami, jest to libański handlarz bronią, Abdul Rahman El-Assir. Ten sam, który miał być obecny na spotkaniu premierów. Wszystko wskazuje, że El-Assir miał plany, by odsprzedać stoczniowe aktywa wkrótce po ich nabyciu.

El-Assir, jak pisały media chorwackie, prowadził nielegalne transakcje pod przykrywką wielkiej firmy „Scorpion Service” (z siedzibą w Atenach, ale zarejestrowanej w Wiedniu). Firma „Scorpion Service”, co sprawdziliśmy w greckiej Izbie Handlowej, jest oficjalnym przedstawicielem sześciu największych rosyjskich koncernów zbrojeniowych, blisko związanych z rosyjskim wywiadem i kontrwywiadem wojskowym.