Uchwalenie konstytucji 3 maja 1791 r. miało doprowadzić do wyzwolenia się Polski z rosyjskiej strefy wpływów. Caryca miała jednak wsród polskich elit politycznych agenturę tak silną, że nakazała zorganizowanie spisku w celu „polsko-rosyjskiego pojednania". Polscy zdrajcy przystąpili do niego 27 kwietnia 1792 r. w Petersburgu, ale by oszukać opinię publiczną, napisany przez gen. Popowa tekst ogłosili 14 maja 1792 r. w miasteczku Targowica. Polska została wymazana z mapy Europy, a polskość zaczęła być represjonowana. Ta metoda była później wiele razy z powodzeniem stosowana. 

17 września 1939 r. Związek Sowiecki w porozumieniu z III Rzeszą dokonał agresji, której celem była ostateczna likwidacja państwa polskiego. Natychmiast przystąpiono do masowych represji. 5 marca 1940 r. kierownictwo sowieckie wydało rozkaz wymordowania polskich elit. 3 kwietnia ludobójstwo zostało rozpoczęte (w Estonii w likwidacji tamtejszych elit wziął udział ojciec Putina). Gdy rząd polski zażądał zbadania informacji o zbrodni w Katyniu, Sowieci zerwali stosunki dyplomatyczne. W Moskwie napisano akt PKWN, a Armia Czerwona ustanowiła w Polsce władzę agentów NKWD.

Dzisiaj znowu jakiś Popow pisze carowi Putinowi nowy scenariusz pojednania i znowu znajduje w Polsce chętnych pomocników.

Rozumiem, że działacze PZPR używają 70. rocznicy sowieckiego ludobójstwa na Polakach, żeby dowieść, iż po 20 latach od upadku Związku Sowieckiego nadal pozostają wiernymi pachołkami Rosji i z tego powodu nie warto czernić papieru. Ale gdy prymas udaje, że niczego nie rozumie ani z historii Polski, ani choćby z własnego życiorysu i ogłasza: „To jest moment, gdzie powinniśmy stać razem [...] nie tylko jako Polacy, ale także jako Polacy i Rosjanie czy jako Polacy i Niemcy [...] to są ludzie, którzy zapłacili najwyższą cenę za to, że stali się częścią takiego czy innego narodu"; gdy minister spraw zagranicznych i marszałek sejmu radzą prezydentowi, żeby do Katynia nie jechał, bo będzie tam przeszkadzał generałowi KGB-NKWD; gdy premier usłużnie biegnie na wezwanie do naigrywania się z mordu katyńskiego w akompaniamencie rozwieszanych w Moskwie portretów Stalina – to trzeba parę rzeczy oczywistych przypomnieć.

Od czasu wizyty w Moskwie premiera Tadeusza Mazowieckiego, który powtarzał za Gorbaczowem, że „sprawę Katynia należy oczyszczać", Rosjanie i ich polska agentura zrobili wiele, żeby ludobójstwo sprowadzić do rangi jednej z licznych zbrodni wojennych, a najlepiej nazwać je jedną ze „zbrodni Stalina". Obecna inicjatywa premiera Putina ma do tego ostatecznie doprowadzić. Dlatego na partnera wybrał sobie premiera Tuska, a wizytę w Katyniu prezydenta Kaczyńskiego uznał za „podróż prywatną".

Polska nie może wyrazić zgody na tę manipulację. Prezydent Polski, jako wybrany w wyborach powszechnych reprezentant narodu, jest uosobieniem majestatu Rzeczypospolitej - bytu nadrzędnego wobec wszelkich relacji partyjnych i sondażowych. Dlatego w takich miejscach jak Katyń i Auschwitz jego obecność jest konieczna. Wymaga tego także całkowicie pragmatyczny wzgląd na dobro przyszłej polityki polskiej i europejskiej.

Katyń, Charków i Miednoje są symbolami tej samej ludobójczej akcji, którą na terenie okupacji niemieckiej symbolizują Auschwitz, Akcja A-B, Palmiry czy Piaśnica. Władze państwa sowieckiego w porozumieniu z władzami państwa niemieckiego opracowały, uzgodniły i zrealizowały plan wymordowania polskiej elity narodowej w celu ostatecznego zniszczenia polskości i przekształcenia polskich mas społecznych w pozbawionych poczucia narodowego niewolników eksploatowanych przez oba totalitaryzmy.

Tak jak istota pojednania izraelsko-niemieckiego polega na uznaniu przez Niemcy winy za ludobójstwo na Żydach, tak samo znakiem uczciwej woli naprawy stosunków z Polską jest zdolność Rosji do uznania winy za ludobójstwo na Polakach. Omijanie tej kwestii lub sprowadzenie ludobójstwa do poziomu „błędów i wypaczeń" stanowi dowód, że Rosja nadal – jak w roku 1792, 1920, 1939 i 1944 – dąży do upokorzenia i zniewolenia Polski i Polaków.

Kainowi zbrodniarze znowu żądają, by do winy przyznał się Abel. Żądają, byśmy wyrzekli się najcenniejszego, co stanowi o naszej polskości - pamięci. Dlatego uznanie Katynia za akt ludobójstwa jest w takim samym stopniu kamieniem węgielnym polskiej racji stanu, jak nieuznawanie rozbiorów, wojny 1920 r. czy agresji 17 września 1939 r. za akt „bratniej pomocy". Jeżeli powiemy, że w Katyniu nie było ludobójstwa, uznamy, że Polacy - jedyny naród, na którym ludobójstwa dokonały jednocześnie i w zmowie oba najstraszniejsze totalitaryzmy - sami przyznają swoim katom prawo do wypowiadania się w ich imieniu.

Krzysztof Wyszkowski