W Warszawie iskrzy. Padają olśniewające propozycje, ale też pełne niepokoju i troski pytania. Czy prezydent elekt da radę wspiąć się na Giewont? – martwią się przedstawiciele GOPR-u. Czy on aby dosyć silny w rękach – pytają posłowie PSL. Czy jeśli prezydent Gronkiewicz-Waltz chwyci za posła Gadzinowskiego, poseł Gadzinowski za premiera Tuska, Tusk premier za Komorowskiego, a jeszcze całym sobą przyłoży się poseł Kalisz, to wyrwą krzyż, czy nie wyrwą? A jeśli Kalisz się nie przyłoży, a Gadzinowski wyślizgnie? Ta nowa koalicja jest jeszcze taka wątła...

Troska i niepokój płyną stąd, że stolica jest przekonana, iż nadszedł czas wyrywania krzyży. A przecież oprócz tego przed Pałacem Prezydenckim jest krzyż na placu Piłsudskiego, jest widoczny z daleka – na Giewoncie, jest wreszcie Krzyż Południa... Kupę roboty ma nasz przyszły prezydent.

Krzyże w kraju chrześcijańskim są tak samo normalne, jak półksiężyce i minarety w kraju muzułmańskim. Jeśli jacyś ludzie w jakimś miejscu je postawili, to uznali, że tak być powinno, dyktowała im to wielka radość, a czasem wielki smutek. Nienormalne jest usuwanie krzyży. Chyba że jest się barbarzyńcą. Podobno myśliwi i artylerzyści głuchną na pewne dźwięki, zwłaszcza te wyższe. Czy może istnieć głuchota na wartości? Czy ktoś dotknięty takim kalectwem może sprawować najwyższy urząd w państwie?

Wykopać godnie

Zaczęło się od tego, że w sobotnim wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” prezydent-elekt Bronisław Komorowski powiedział, iż krzyż spod Pałacu Prezydenckiego ma zostać przeniesiony w inne, bardziej odpowiednie miejsce. Licząc się zapewne z ubytkiem sił nadwerężonych noszeniem na rękach Jaruzelskiego i Wałęsy (znów przytył!!!) elekt dodał, że liczy w kwestii przenoszenia na pomoc duchowieństwa. Coś podobnego powiedział w tej sprawie   także Paweł Graś, rzecznik rządu. Że kler nie powinien się migać i że on, Graś, oczekuje „zdecydowanej reakcji hierarchii kościelnej”, która – w jego opinii – „powinna zatroszczyć się o to, żeby w sposób godny ten krzyż został przeniesiony we właściwe dla niego miejsce”. Hierarchia węszy w tym podstęp i do roboty się nie rwie. Żeby przenieść, trzeba najpierw wykopać, a to już nie kojarzy się dobrze... Poza tym wielu hierarchów słyszało o precedensowym wydarzeniu: taki Szymon z Cyreny się wyrwał i tylko mu zaszkodziło... Więc lepiej nic nie robić. Nie Kościół wymyślił ten problem, lecz elekt.

I zrobił to zupełnie niepotrzebnie. Wątpię zresztą, czy zdaje sobie sprawę z tego, co zrobił, w jaką tradycję się wpisał, a na jaką się targnął. Jeśli elekt nie wie, czym jest krzyż – powinien wiedzieć chociaż któryś z doradców! To nie dwie deski zbite gwoździami, które można wkopać i wykopać. Takie dwie deski stały się kiedyś krzyżem, gdy zmarł na nich Jezus z Nazaretu. Potem dopiero zaczęto się pod nimi modlić – nie do tych desek, lecz do tego, co one symbolizują. I odtąd deski stają się krzyżami – jeśli ludzie, modląc się pod nimi, odczuwają więź z czymś większym, straszniejszym, niezrozumiałym. I więź pomiędzy sobą: modlącymi się, osamotnionymi, próbującymi zrozumieć.
 
Deski przyniesione na Krakowskie Przedmieście z myślą o ofiarach Katastrofy stały się już krzyżem. Nie da się ich przywrócić do stanu pierwotnego, nie naruszając tkanki kultury. Owszem, są precedensy. Próbowali to uczynić bolszewicy, rozbijając ikony, wysadzając w powietrze cerkwie. I w rezultacie stali się smutnymi, pijanymi barbarzyńcami. Kultura bez religii jest niepełna, chora i wychowuje ludzi chorych – oczywiście mówimy o sferze ducha, trudniejszej do zbadania i do wyleczenia. Lenin pisząc o religii jako opium (przepraszam, on pisał o wódce, opium było u Marksa!), jako ucieczce od nieszczęść, nie rozumiał, że zabierając religię, która dawała nadzieję, dawała poczucie sensowności ludzkich prac, nawet cierpień – pozostawia ludowi już tylko samą wódkę. Oczywiście Komorowski nie jest Leninem, nie studiuje Marksa ani innych tam filozofów. Ale wkracza na „słuszną” drogę.