Warta pod krzyżem członków redakcji i sympatyków czasopisma „Pod Prąd” zaczęła się spokojnie. Ludzie przechadzali się, przystawali przed zapalonymi zniczami, dyskutowali zbici w małe grupki lub po prostu patrzyli.

– Myślę, że krzyż jest pewnego rodzaju presją na naszym rządzie, by wreszcie zacząć coś robić w związku z katastrofą prezydenckiego samolotu. Niech krzyż stoi pod Pałacem przynajmniej dotąd, aż ta sprawa zostanie do końca wyjaśniona – mówiła pani Halina z Warszawy. – Walczymy krzyżem? Co by PiS nie zrobił, będzie zawsze negowane i nadinterpretowywane. Niech krzyż tu stoi, cóż on przeszkadza, można go jakoś przesunąć, ale nie zabierać – dodaje.

Podchodzę do dwóch młodych dziewcząt stojących nieopodal krzyża. – My tu przyszłyśmy tylko popatrzeć. Tyle się o tym mówi w telewizji… Powinno się go przenieść, przecież gdzieś indziej też może stać – stwierdziły.

Rozmawiam ze współpracowniczką redakcji „Pod Prąd”; pytam, dlaczego tu jest.
– Chcę wesprzeć ludzi stających w obronie tego krzyża. Jest to symbol tragedii, która spotkała Polskę. Nie jestem katoliczką, więc jest to dla mnie bardziej symbol narodowy. Ten krzyż musi tutaj pozostać, by Polacy nie zapomnieli tak szybko o tej tragedii – powiedziała portalowi Niezależna.pl Monika Dąbrowska. – Blisko 50-procentowe poparcie dla Jarosława Kaczyńskiego pokazało wszystkim, że ludzie będą walczyć, że jest wielu patriotów, którzy nie zapomną o katastrofie pod Smoleńskiem i będą zabiegać o pamięć dla tego wydarzenia – zauważa.

Tłum pod Pałacem gęstnieje z minuty na minutę. Ludzie rozmawiają coraz głośniej, żywiej gestykulują. Słyszę ironiczne komentarze: „dzicz”, „stoją mohery i manifestują”, „świta Kaczorka”, „nawet krzyża użyją do walki!”.

– Kotku, chodźmy stąd, nie będę słuchać prostackich k…a protestów – mówi do swojego chłopaka młoda dziewczyna. Niektóre starsze kobiety żywiołowo reagują na takie stwierdzenia, rozpoczynają się kłótnie. Nagle tuż obok mnie widzę, że młody chłopak szarpie się ze starszą panią. Natychmiast podbiegają do nich ludzie, by ich rozdzielić, jednak mimo to mężczyźnie udaje się kopnąć, a potem opluć kobietę. Ludzie dzwonią po policję, chłopak natomiast krzyczy w stronę poszkodowanej: „Ty k...wo jedna!”. Zostaje otoczony przez ludzi, zaraz przyjeżdża radiowóz. Pomimo wielu świadków zdarzenia incydent kończy się tylko spisaniem danych osobowych chłopaka i znieważonej przezeń kobiety. Funkcjonariusz policji proponuje jej skierowanie sprawy do sądu w związku z naruszeniem nietykalności osobistej. Kobieta próbuje się jakoś bronić, na co ktoś z otaczających nas osób rzuca z pogardą: – Od razu widać, że jest pani katoliczką!

Do policjantów podchodzi mężczyzna, twierdząc, że jakaś starsza pani rozpyliła w tłumie gaz pieprzowy.
– Też dostałem tym gazem! Mam nawet zdjęcie tej baby – krzyczy chłopak, który jeszcze przed chwilą pobił staruszkę.

Policjant razem z tymi dwoma mężczyznami idzie szukać staruszki ze zdjęcia. Przyjeżdżają kolejne radiowozy, wysiadający z nich policjanci idą w tłum. Po krótkiej przechadzce stają w „bezpiecznej odległości” od zebranych przed Pałacem - tak jednak, by widzieć krzyż - i oddają się beztroskiej rozmowie. Sielankę przerywa im mężczyzna, który twierdzi, że zgromadzenie pod Pałacem jest nielegalne.

– Panie… - zaczyna policjant, lecz przerywają mu głosy z tłumu: „Jesteśmy tu spontanicznie, nie ma tu organizatora, sami przyszliśmy!”. – Oni tu przychodzą, opluwają nas, oddają mocz na krzyż, wyzywają! Zróbcie coś z tym – woła jakaś kobieta.

Tymczasem niedaleko krzyża zbiera się grupa młodych ludzi, co chwila ktoś do nich dołącza. Stoją w półkolu i jedzą makaron; u ich stóp leżą: miski z makaronem, słoiki z sosami, wino.
– Jesteśmy stowarzyszeniem Latającego Makaronu – mówi mi młody chłopak. – Stoimy tu, bo jest wolność wyznania, a my wyznajemy zasadę, że bardzo ważny jest dobrze przyrządzony makaron – ironizuje.
– Już jakiś moherek nas atakował gazem pieprzowym, jakoś przed chwilą to było. A my nic przecież nie robimy, jemy tylko makaron – mówi dziewczyna, zajadając się czymś, co wygląda jak spaghetti.

Radiowozy odjeżdżają jeden po drugim, tylko po dwóch stronach krzyża zostaje paru policjantów w żółtych kamizelkach. Ludzi jest nadal bardzo dużo. Znieważona starsza kobieta odchodzi samotnie spod Pałacu.

Anna M. Sekretarska