Proklamację podpisali m.in. Antanas Smetona, późniejszy prezydent Litwy, Augustinas Voldemaras, późniejszy premier Litwy, Stanisław Narutowicz, brat Gabriela Narutowicza.
Deklaracja Taryby z 16 lutego 1918 r. nie wspominała już o ścisłych związkach z Niemcami. W czerwcu 1918 r. Taryba ogłosiła Litwę monarchią konstytucyjną i wybrała na przyszłego króla ks. Wilhelma Uracha Wirtemberskiego jako Mendoga II. Ostatecznie jednak porzucono myśl wprowadzenia ustroju monarchicznego. W październiku 1918 roku Niemcy przyznały Litwie prawo decydowania o swoim ustroju i stosunku do sąsiadów.
Realna niepodległość Litwy zaczęła się w momencie zakończenia I wojny światowej. W listopadzie 1918 r. Augustinas Voldemaras sformował pierwszy rząd litewski, w kwietniu 1919 roku Antanas Smetona został pierwszym prezydentem Litwy.
Litewska niepodległość była zagrożona przez komunistów, którzy w grudniu 1918 r. wydali manifest o przejęciu władzy na Litwie, a następnie proklamowali powstanie Litewsko - Białoruskiej Republiki Radzieckiej. W 1919 roku polska armia położyła kres jej istnieniu.
W lipcu 1940 roku kres istnieniu niepodległej Litwy położył ZSSR. Litwa odzyskała niepodległość w pół wieku później, w 1990 roku. Akt przywrócenia państwa litewskiego z 1990 roku powoływał się na akt niepodległości z 16 lutego 1918 roku – stwierdzono, że nigdy nie utracił mocy prawnej.
![Nowe taśmy w Republice. W tle handlarze bronią [WIDEO]](https://files.niezalezna.tech/images/upload/2026/02/05/n_673ab0328d1129779a0baa7aeb13f47b23947c7dc2e22f43a9ea5e1e173122ef_c.jpg?r=1,1)
